Σε τι φοβίζει τον ασπούδαστο φοιτητοπατέρα παλιάτσο και νυν υπουργό (α)παιδείας, Νίκο Φίλη, η «εποχή του Χριστόδουλου»; Μα φυσικά ότι απογύμνωσε την Αριστερά από το κάλπικο αφήγημα της.

Πρώτα από όλα ο μακαριστός υπήρξε πατριώτης. Σε κάθε ευκαιρία ο Αρχιεπίσκοπος των νέων, ο άνθρωπος που έφερε την νεολαία πίσω στην ελληνορθόδοξη αγκαλιά, αναφερόταν με συγκίνηση και σπαραγμό στις σκλαβωμένες πατρίδες, με ιδιαίτερη έμφαση και πατερική στοργή για την πολιτισμική τους παράδοση. Την ίδια ακριβώς επιμέλεια και σπουδή επιδείκνυε για τα εθνικά δίκαια. Με νύχια και με δόντια αντιστάθηκε στα φίδια -εσωτερικά και εξωτερικά- που καραδοκούσαν και καραδοκούν να δηλητηριάσουν το έθνος.

Δεν κρύφτηκε και πολεμήθηκε για τις εθνικές του θέσεις. Ήξερε ότι η διεθνιστική αριστερά, μέσα από το ερπετικό κέλυφος του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ τότε, ποτέ δεν σταμάτησε να διώκει την ελληνική ράτσα και την ταυτότητα. Γι’ αυτό και βρέθηκε -τότε και σήμερα- στο μάτι του κυκλώνα της κριτικής των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών του έθνους. Έγραψε μάλιστα διορατικά: «[···] οι ανησυχίες σας (σημ.: μας) αποτελούν και δικές μου ανησυχίες, που έχω επανειλημμένως εκφράσει, με συνέπεια να βρίσκομαι συνεχώς στο στόχαστρο μίας ανηλεούς κριτικής και ενορχηστρωμένης εκστρατείας κατασυκοφαντήσεως από ποικιλώνυμους τιμητές της «προόδου» και της «δημοκρατίας» στη χώρα μας».

Και τρέμουν τον Χριστόδουλο ακόμη. Δέονται και φοβούνται το «φάντασμα» που επιφανειακά και μόνον χλευάζουν. Πιστεύουν ανοήτως ότι ξορκίζοντας το με αφορισμούς και ραίνοντας το με ύβρεις θα αποκαθηλώσουν τον μακαριστό στην συνείδηση μας. Γιατί μέσα στον λόγο του αναπνέει ακόμα καθαρός πατριωτισμός -η νιότη του ελληνικού κόσμου- ώστε σε έναν κόσμο με χαρακτηριστικά χάους να έχουμε μια ακριβή πυξίδα. Το ίδιο που αποτύπωσε και ο Μυριβήλης: «Δεν υπάρχουν Έλληνες κομμουνιστές. Όταν κανείς γίνει συνειδητός κομμουνιστής παύει να είναι Έλληνας. (…) Ο κομμουνιστής, ο διαφοροποιημένος πια κομμουνιστής, δεν βλέπει όπως όλοι οι άνθρωποι, δεν ακούει όπως ακούν οι άλλοι, δεν διαβάζει όπως διαβάζουν οι άλλοι…». Και πράγματι δεν αφουγκράζονται όπως εμείς, δεν βλέπουν όπως ο λαός μας, δεν θέλουν να ακουμπήσουν την παλάμη τους στα ιερά πάτρια καταπιστεύματα του έθνους.

Ο Φίλης ως κομμουνιστής, συνειδητός κομμουνιστής από τα φοιτητικά του χρόνια, γνωρίζει τα παραπάνω και τα τρέμει. Έχει πλήρη επίγνωση της κατάστασης. Ότι αν τυχόν αφυπνιστεί το ελληνικό έθνος από τον λήθαργο τίποτα δεν θα συγκρατήσει την πατριωτική του φλόγα. Και μαζί του το γνωρίζουν και οι αδέξιοι που τιμούν την Αριστερά και τους δολερούς αγώνες της. Γιατί βολεύονται από κοινού, μαζί με την αριστερά, στο σκοτάδι μαζί της.

Ο μακαριστός υπήρξε ένα λαμπερό κερί μέσα στο θλιβερό σκοτάδι τους. Ένα κερί που φέγγει ακόμα. Τόσο η σημερινη Νέα Δημοκρατία, που παρουσιάζεται ως κλώνος του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, όσο και οι σταλινικοί νεομνημονιακοί κυβερνήτες, που πρόδωσαν την ελπίδα του κόσμου που τους έφερε στην εξουσία, ψάχνουν απεγνωσμένα για αφήγημα. Όσο ο επαναστατικός εθνολαϊκός λόγος του Χριστόδουλου αντηχεί στις καρδιές των ελλήνων, τόσο εκείνοι θα αντιστέκονται στην παρακμή, την διάλυση και την εντροπία. Διότι ο τράχηλος του Έλληνα δεν ξέρει από ζυγό. Όχι όσο βλέπει το φως από ένα κερί στο μανουάλι να φωτίζει._

Γεώργιος Μακρής
Ο Γιώργος Μακρής είναι Αντιπρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Νέας Δεξιάς. Έχει σπουδάσει κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Νομική στο Sheffield University και εμπορικό, τραπεζικό και φορολογικό δίκαιο στο Kent University, όπου και είναι υποψήφιος διδάκτορας χρηματοπιστωτικού δικαίου. Εργάζεται ως δικηγόρος.

Αφήστε μια απάντηση