Ένα ανήλικο παιδί στην ευρωφαβέλα της Μόριας πέφτει θύμα βιασμού. Κάποτε η είδηση θα είχε αναστατώσει το σύμπαν. Σήμερα, αποτελεί καθημερινότητα. Κανένας δεν ενοχλείται πλέον. Οι οφθαλμοί μας εθίστηκαν στο αποτρόπαιο θέαμα και τα αυτιά μας γέμισαν με το κερί της πολιτικής ορθότητας ώστε να χάνουμε τους ήχους από τις σπαρακτικές κραυγές αυτού του παιδιού αλλά και των άλλων θυμάτων. Διατηρούμε απόσταση ασφαλείας από την κατάσταση φαβελοποίησης των νησιών και των πόλεων μας. Θεωρούμε πως είμαστε ασφαλείς και μακάριοι παριστάνοντας την στρουθοκάμηλο -τουλάχιστον, έτσι νομίζουμε δηλαδή. Κι όμως δεν είμαστε καθόλου ασφαλείς αλλά αφελείς. Πιστεύουμε πως αν κλείσουμε τα μάτια σε αυτή την disneyland της αθλιότητας, ως δια μαγείας, αυτή θα παύσει να υπάρχει. Ως πότε;

 

Η σκηνές που εκτυλίσσονται στις ευρωφαβέλες των λαθρομεταναστών παίρνουν διαστάσεις αγριότητας. Ένα ανήλικο δεκαεξάχρονο αγόρι δέχεται συστηματική παρενόχληση από τους πιο νταήδες μουσαφίρηδες. Κάθε μέρα που περνάει η όχληση τους γίνεται περισσότερο έντονη. Τον τραμπουκίζουν καθημερινά και συχνά πυκνά, κάθε μέρα και περισσότερο, τον φωνάζουνε γυναίκα. Τον αγγίζουν χυδαία στραγγίζοντας από μέσα του την εφηβία και ενσταλάσσοντας τον φόβο. Το τρομοκρατημένο αγόρι ψάχνει απεγνωσμένα για μία λύση. Απευθύνεται στα κυκλώματα προστασίας -τους λαθρομετανάστες μπράβους- που λειτουργούν ανενόχλητα μέσα στον πυρήνα του hot spot. Εκείνοι τον ρωτάνε αν μπορεί να τους πληρώσει. Αλλά με τι τίμημα να τους πληρώσει ένα ανήλικο παιδί; Εγκλωβισμένο στην αδιαφορία των ίδιων ανθρώπων που το κουβάλησαν εδώ σαν μπόγο, δέχεται την μοίρα του παθητικά. Στέκει ασάλευτο και κατατρομαγμένο γνωρίζοντας πολύ καλά τι συνέβη σε τέτοιες περιπτώσεις.


Βράδυ Σαββάτου και ο μικρός στέκει βουβός, ακίνητος από τον τρόμο.
 Έχει προειδοποιηθεί από τους αγροίκους πως απόψε ήρθε η ώρα να κορέσουν την απάνθρωπη ορμή τους για σάρκα. Γύρω στις έντεκα το βράδυ συγκεντρώνονται όλοι γύρω του. Τον περιγελούν και τον χλευάζουν ενώ απαιτούν να τον ντύσουν με φουστάνια. Το αγόρι χωρίς να το καλοσκεφτεί μπήγει τα δάκρυα. Ελπίζει ότι έτσι θα συγκινήσει τα ανθρωπόμορφα κτήνη γύρω του. Εκείνοι, με παγωμένο αίμα και μανιώδη δίψα διαστροφής, το παροτρύνουν να κοπάσει το κλάμα. Γιατί είναι θέλημα του Αλλάχ αγόρια στην ηλικία του να εκπορνεύονται σε άλλους, κατά το έθιμο τον αφγανών Παστούν.


Ο πρώτος από τους επίδοξους βιαστές του ξεθηλυκώνει το ζονάρι από την κελεμπία του. 
Το ζονάρι μπλέκεται στους κόμπους της θυλιάς του και έτσι το μικρό αγόρι βρίσκει από το πουθενά πολύτιμα δευτερόλεπτα για να το σκάσει. Ενστικτωδώς αρχίζει να τρέχει. Ξοπίσω του τον κυνηγάει όπως οι θηρευτές το θήραμα ένας μικρός όχλος δέκα ατόμων, αλαλάζοντας λόγια ακαταλαβίστικα, βρισιές και κατάρες. Ο μικρός δεν στέκει ούτε στιγμή. Τρέχει με όλη του την δύναμη. Καθώς η καταδίωξη συνεχίζεται, ο αφιονισμένος όχλος που εποφθαλμιά να τον γραπώσει γιγαντώνεται. Πρώτα δεκαπέντε, μετά είσκοσι και ύστερα περισσότερα από τριάντα άτομα συμμετέχουν και αυτά με την σειρά τους σε αυτή την νοσηρή μεταφορά των hunger games μέσα στην φαβέλα της Μόριας. Άλλοι παροτρύνουν το αγόρι να σταματήσει το τρέξιμο και να δεχτεί το αναπόφευκτο ενώ άλλοι κινηματογραφούν την σκηνή με την κάμερα του κινητού τους τηλεφώνου.

 

Τελικά, ένας από αυτούς του πετά μία πέτρα στην πλάτη και το αγόρι σωριάζεται στο χωμάτινο πεδίο. Ο όχλος σχηματίζει γύρω του έναν ανθρώπινο μανιασμένο κύκλο. Σαν πρωτόγονη φυλή τον αρπάζουν από τα πόδια και τα χέρια. Οι έξι από αυτούς -οι καθημερινοί βιαστές της παιδικής ψυχούλας του- βρίσκονται γύρω του πανέτοιμοι για να αποτελειώσουν ό,τι απέμεινε από την αθωότητα του. Χαμογελάνε σαν χοίροι πάνω από ταϊστρα με χαρούπια έτοιμοι να ρουκουνιάσουν κάθε στάλα από το παιδικό κορμάκι του. Τον εξευτελίζουν. Τον φτύνουν στο πρόσωπο και του σκίζουν, κομμάτι-κομμάτι, τα βρωμισμένα από το χώμα κουρέλια που φοράει. Παραδωμένο εκείνο στην μοίρα του δεν αντιδρά πια, τελείωσαν οι δυνάμεις και μαζί και οι ελπίδες του. Οι βασανιστές του τον δένουν γυμνό και εκτεθειμένο σε ένα κορμό μία ελίας που φύεται παραπέρα. του γυρίζουν το κεφάλι προς το πλάι, ώστε να μπορεί να βλέπει ακριβώς τι του συμβαίνει.



Ατιμασμένο, δεμένο και γυμνό περιλούζουν το αγόρι με νερό και λάδι ώστε να είναι καθαρός, όπως του λένε ειρωνικά. 
Αυτό προστάζει το έθιμο βιασμού αγοριών των Παστούν άλλωστε. Όλοι μαζί αρχίζουν να ψαχουλεύουν το σώμα του με τους πλέον ανομολόγητους τρόπους. Τα βρωμερά τους χέρια το αγγίζουν στα αχαμνά και στους γοφούς αρχίζοντας να ανιχνεύουν τα πλέον απόκρυφα του σημεία. Εκείνο σπαρακτικά σιγοκλαίει. Αισθάνεται ντροπή για τον εαυτό του. Αρχίζει να πιστεύει -όπως του αναφέρουν και οι βιαστές του- πως κάτι πολύ κακό έχει κάνει για να αξίζει τέτοια συμφορά. Λίγες στιγμές μετά δέχεται το τελικό χτύπημα.Η ομάδα των έξι, περικυκλωμένη από ηδονοβλεψίες που καταγράφουν την στιγμή με τα τηλέφωνα τους, ξεκινάει να τον βιάζει. Ένας προς ένας και οι έξι περνούν με σειρά προτεραιότητας για να ασελγήσουν ανελέητα πάνω στο παιδικό του σώμα. Η προτεραιότητα τους καθορίζεται αναλόγως προς την δεσπόζουσα θέση που κατέχουν στην φαβέλα, μάλιστα ξέσπασε και ένας μικρός καυγάς μεταξύ δύο.

 

Σε κάθε γδούπο διείσδυσης μέσα στο παιδικό του κορμί το αγόρι σπαράζει. Τα δάκρυα του στέρεψαν αλλά η φωνή του σπάζει τα τύμπανα κάθε καρδιάς με λίγη τσίπα. Όσο όμως τα λεπτά περνάνε και οι αλλεπάλληλοι βιασμοί διαδέχονται ο ένας τον άλλο βραχνιάζει τόσο πολύ και ούτε μισή γκαρίδα δεν μπορεί να αρθρώσει πλέον. Από πείσμα και άρνηση για όσα του συμβαίνουν αρχίζει να γρυλίζει σαν άγριο ζώο που το σφάζουν. Ο αφόρητος πόνος και το ψυχικό τραύμα το καταπίνουν σαν κινούμενη άμμος. Παραδίδεται στην αγκάλη του βασανιστηρίου και λιποθυμά, προδωμένο για τα καλά από την εξάντληση.


Η λιποθυμία του δεν συγκινεί κανέναν.
 Το ξαναλούζουν με νερό για να ξυπνήσει και πετυχαίνουν. Το μαρτύριο συνεχίζεται μέχρι και ο τελευταίος να φυτεύσει μέσα στο αγόρι τον ανοσιουργό του σπόρο. Ντροπιασμένο το αγόρι κείται πια αιμόφυρτο από την ασπλαχνιά των βιαστών του, γονατισμένο σαν τσακισμένο κλαράκι. Δεν μπορεί μήτε να μουγκρίσει μήτε να νοιώσει αιδώ. Αποδέχτηκε το δικό του κισμέτ που ήταν θέλημα του Αλλάχ και απέμεινε, με όσες δυνάμεις είχε, να πλαντάζει στα βουβά. Μέχρι το τέλος.

 

Η ανθρωπιά μας εξαντλείται σε όσα μας δείχνουν τα συστημικά ΜΜΕ, οι καλοταϊσμένες ΜΚΟ και οι αριστεροί αλληλέγγυοι. Η συνείδηση μας αδρανοποιείται καθώς η ξετσιπωσιά, που (όχι μόνο) δορυφορικά περιστρέφεται γύρω από συστημικούς καναλάρχες, κυνοβουλευτικά κόμματα και προστατευόμενες από την κυβέρνηση συλλογικότητες, επικαλλύπτει με την χρυσόσκονη της πολιτικής ορθότητας το πραγματικό δράμα μέσα στις ευρωφαβέλες. Κι όμως εμείς, αφελείς και αδαείς απέναντι στο πραγματικό πρόβλημα, στρέφουμε αλλού το πρόσωπο για να μην δούμε μέσα στα hot spot να καθρεφτίζεται και το δικό μας μέλλον. Όταν όλοι οι παραπάνω θα έχουν πετύχει τον πραγματικό τους στόχο -να ΄παραμείνει η βαρβαρότητα εντός ελληνικής επικράτειας- ποιοι πιστεύετε πως θα είναι τα επόμενα θύματα; Ποια αγόρια και ποια κορίτσια θα τρέχουν για να γλιτώσουν τον βιασμό και πόσοι σίγουροι (δεν) είμαστε πως θα είναι τα παιδιά μας;

 

Μέσα στον πυρήνα της ευρωφαβέλας το μέλλον των Ελλήνων αποκρυσταλλώνεται με μαύρο χρώμα, αρκεί να θέλουμε να κοιτάξουμε.

Αφήστε μια απάντηση