Κανένας δε γεννιέται εγκληματίας… γίνεσαι εγκληματίας μετά από πλύση εγκεφάλου που σου κάνουν οι οπαδοί κάποιας διεφθαρμένης ιδεολογίας.

Στις 10 Ιουνίου του 1944 ο Fritz Laufenbach, λοχαγός των SS, έλαβε διαταγή να μετακινήσει τον λόχο του από την Λειβαδία προς το Δίστομο, με σκοπό τον εντοπισμό ανταρτών στην δυτική πλευρά του Ελικώνα. Σαν δόλωμα οι Γερμανοί είχαν 2 επιταγμένα Ελληνικά φορτηγά γεμάτα με άνδρες των SS μεταμφιεσμένους σε χωρικούς, που προπορεύονταν της κύριας φάλαγγας.

Ταυτόχρονα ο 10ος και 11ος λόχος του 3ου τάγματος από την Άμφισσα κατευθυνόταν προς το Δίστομο για να συναντήσουν τον 2ο λόχο. Οι 3 λόχοι συναντήθηκαν χωρίς να έχουν εντοπίσει αντάρτες εκτός από 18 παιδιά που κρύβονταν σε γύρω στάνες. Έξι από τα παιδιά που προσπάθησαν να δραπετεύσουν εκτελέστηκαν. Οι Γερμανοί μπήκαν στο Δίστομο και εκφοβίζοντας τους χωρικούς έμαθαν ότι υπήρχαν αντάρτες στο Στείρι. Ο 2ος λόχος κατευθύνθηκε προς τα εκεί και στην θέση Λιθαράκι, περιοχή του Στειρίου, έπεσε σε ενέδρα των ανταρτών του 11ου λόχου του 3ου τάγματος του 34ου συντάγματος του ΕΛΑΣ. Η μάχη του Στειρίου ήταν σκληρή και κράτησε περίπου μέχρι τις δύο το μεσημέρι αναγκάζοντας τους Γερμανούς σε οπισθοχώρηση.

Αν και από το χωριό Δίστομο τα Γερμανικά στρατεύματα δεν δέχθηκαν κάποια πρόκληση (παρόλο που μεταπολεμικά το ισχυρίστηκαν οι Γερμανοί κατηγορούμενοι της σφαγής), για λόγους αντεκδίκησης ο 2ος λόχος του 8ου Συντάγματος της 4ης Αστυνομικής Τεθωρακισμένης Μεραρχίας Γρεναδιέρων των Ες Ες άρχισε την σφαγή όσων κατοίκων έβρισκαν στο χωριό. Η μανία τους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δεν ξεχώριζαν από το μακελειό ούτε τα γυναικόπαιδα ούτε τους ηλικιωμένους. Τις 24 Ιουνίου 1944, οι Γερμανοί επανήλθαν και έκαψαν τα σπίτια και τις θημωνιές στα αλώνια του Στειρίου, χωρίς ανθρώπινες απώλειες αφού οι κάτοικοι του είχαν προλάβει να κρυφτούν σε γειτονικές δύσβατες περιοχές του χωριού.

Αυτά σκεφτόμουν κατα τη διάρκεια μίας επίσκεψης μου στο «Μουσείο ολοκαυτώματος» στο μαρτυρικό Δίστομο, κοιτάζοντας τις φωτογραφίες των σφαγείων. Αναρωτιέμαι πως μπόρεσαν αυτά τα παιδιά κάτω των 25 ετών οι πιο πολλοί (22 ετών ήταν ο υπολοχαγός Χανς Ζάμπελ, που έδωσε τη διαταγή για τη σφαγή) να διαπράξουν τόσο ειδηγθή εγκλήματα;

Δε προκαλεί φρίκη μόνο ο αριθμός των νεκρών αλλά η βαρβαρότητα. Βιάσθηκαν γυναίκες, ξεκοιλιάστηκαν με τις ξιφολόγχες έγκυες, σπάσανε κεφάλια μικρών παιδιών, κρέμασαν, κάψανε, αποκεφάλισαν τον ιερέα του χωριού.

Θηριωδίες…

Ο απολογισμός αυτής της ιστορίας ήταν να υπάρξουν 114 γυναίκες νεκρές, 104 άνδρες, 44 παιδιά και ένας μεγάλος αριθμός βρέφων. Τι τους έφταιξαν τα αγέννητα παιδιά; Το μόνο δικαιολογητικό που μπορώ να βρω σε αυτή τους τη πράξη είναι η πλύση εγκεφάλου που τους έκαναν από μικρά παιδιά με το Ναζισμό.

Ευτυχώς όμως σύμφωνα με τις μαρτυρίες επιζώντων μέσα σε όλη αυτή τη θηριωδία υπήρξαν και λίγοι – πολλοί λίγοι »καλοί» που ίσως δε ξέρω τι μπορεί να αισθάνθηκαν μέσα τους και έσωσαν με κίνδυνο να εκτελεσθούν οι ίδιοι μερικά γυναικόπαιδα.

Το συμπέρασμα είναι πως δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί Γερμανοί και καλοί ή κακοί Έλληνες υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι και μέσα από κάθε θηριωδία, από κάθε δύσκολη κατάσταση βγαίνει και κάτι καλό.

 

Αφήστε μια απάντηση