«Τη λευτεριά ρωτήσανε ποιάς μάνας είναι γέννα κι’ είπε πως την εγέννησε το Ελληνικό το αίμα». Το ήξερε καλά αυτό ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης όταν πήρε το ανηφορικό μονοπάτι για να πάει να συναντήσει την πανώρια κόρη τη Λευτεριά.

‘Ηξερε πως τίποτα δε χαρίζεται, όλα κερδίζονται με αγώνες και θυσίες. Γεννήθηκε στις 26/02 το 1938 στη Τσάδα της Πάφου. Είχε άλλα τέσσερα αδέλφια, ο πατέρας του Μιλτιάδης φρόντισε να εμφυτεύσει μέσα του την αγάπη για την Ελλάδα και τη λευτεριά την οποία ο Ευαγόρας την εξέφραζε μέσα από τα ποιήματά του. Τελείωσε το δημοτικό με άριστα, τον Ευαγόρα όμως δε τον απασχολούσε η μόρφωση άλλος ήταν ο καημός του. Συμμετείχε σε πολλές εκδηλώσεις κατά των Άγγλων από μικρή ηλικία.

Σε ηλικία δεκαπέντε ετών αναρριχάται και κατεβάζει την Αγγλική σημαία από τον ιστό, παραμονή της στέψεως της βασιλίσσης Ελισάβετ. Συλλαμβάνεται και αφήνεται ελεύθερος λόγω της μικρής του ηλικίας. Σε ηλικία δέκα επτά χρονών εντάσσεται στην ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών).

Στις 17 Νοεμβρίου το 1955 συλλαμβάνεται με τη κατηγορία ότι συμμετείχε παράνομα σε οχλαγωγία και ορίζεται η δίκη. Μία μέρα πριν από τη δίκη αφήνει αποχαιρετιστήριο γράμμα στους συμμαθητές του με το γνωστό ποίημα «Θα πάρω μιαν ανηφοριά…» και φεύγει στο βουνο.

Στις 18 Δεκεμβρίου το 1955 συλλαμβάνεται με τη κατηγορία κατοχής και διακίνησης όπλων. Ορίζεται η δίκη και ο Ευαγόρας παραδέχεται την ενοχή του λέγοντας: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε, ό,τι έκανα το έκανα σαν Έλληνας Κύπριος που ζητά τη Λευτεριά του».

Μάλιστα στο τελευταίο του γράμμα έλεγε: «Είναι ωραίο να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα, μια φορά κανείς πεθαίνει. Εύχομαι να είμαι ο τελευταίος Κύπριος που θα αντικρίσει την αγχόνη».

Έτσι και έγινε. Παρά τις προσπάθειες διεθνών προσωπικοτήτων να απονεμηθεί χάρη απαγχονίστηκε στις 13/3 το 1957. Ο τάφος του βρίσκεται στα «Φυλακισμένα Μνήματα» της Λευκωσίας.

Σχετικά Δημοσιεύματα

Αφήστε μια απάντηση