Ενδέχεται να είναι ο άνθρωπος τον οποίο μισεί η Αμερικάνικη Αριστερά περισσότερο από το δικαίωμα στην οπλοκατοχή. Είναι ο άνθρωπος που έχει υποσχεθεί με περισσή ωμότητα στους Αμερικανούς πως η Αμερική απλά θα ξαναγίνει great ,είναι ο μοναδικός Ρεπουμπλικάνος πολιτικός που κανείς δημοσιογράφος δεν μπορεί να χειριστεί όπως θέλει και είναι ο άνθρωπος που δίνει στο Overton window νέες κατευθύνσεις .

Οι κατηγορίες που του επιρρίπτουν είναι δεκάδες, από διαπλεκόμενος και υποκριτής, μέχρι ψεύτης, ρατσιστής και τέκνο του μίσους. Δέχεται τεράστιο οικονομικό πόλεμο και δεκάδες συμβόλαια των εταιριών του ακυρώνονται. Και όμως ο Τραμπ συνεχίζει ακάθεκτος να ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις, να κερδίζει υποστήριξη, να παίζει στα πρωτοσέλιδα και αφήνει τις φήμες να οργιάζουν σε τέτοιο βαθμό που δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως η εκλογή του θα σημάνει μια συμμαχία με την Ρωσία, υπόθεση η οποία ενισχύθηκε όταν ο Τράμπ δήλωσε  “Putin is bombing the hell out of ISIS”  επικροτώντας την επίθεση της Ρωσίας εναντίον του Ισλαμικού Κράτους.

Δύσκολο να γνωρίζουμε αν ο Τράμπ είναι ένας αδίστακτο καπιταλιστικό κτήνος που τρώει ή έφαγε χρήματα από το Αμερικανικό δημόσιο, δύσκολο να βρούμε αν φοροδιέφυγε και ακόμα δυσκολότερο να μάθουμε αν πραγματικά είναι ένας γνήσιος Αμερικανός, Δεξιός, Πατριώτης και Ρεπουμπλικάνος. Σημασία όμως δεν έχουν τα ανωτέρω, σημασία έχει η ρητορική και η εικόνα του. Ο ευγενέστατος και πάντα προσεγμένος Τράμπ, έχει το απαραίτητο προφίλ για να κερδίσει τον μέσο Δεξιό ψηφοφόρο αλλά και τις εκατομμύρια οικογένειες των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας τους βετεράνους των οποίων θα ενισχύσει με χρήματα που θα αφαιρέσει από δωρεές!!! Υποστηρίζει με θέρμη την εξαφάνιση των Ισλαμιστών από προσώπου γης και δεν διστάζει να υποστηρίξει έμμεσα τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Και μόνο αυτό τον φέρνει σε ρήξη με τα neocon γεράκια του Πενταγώνου και του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ. Στην συνέχεια ο άνθρωπος με την σχεδόν χρυσή κόμη, δε θα διστάσει να πει το αυτονόητο.« Η πολιτική των ΗΠΑ στο Ιράκ και την Λιβύη ήταν μια αποτυχία» θα τονίσει και θα ξανατονίσει προσθέτοντας πως το ίδιο θα γίνει και στην Συρία. Η νεοσυντηρητική πτέρυγα των Ρεπουμπλικάνων άναυδη θα δει τον Τράμπ να δίνει στον μέσο Αμερικάνο την ωμή πραγματικότητα σε σχέση με τους πολέμους που πολεμάει. διαπιστώνοντας πως οι συντηρητικοί είναι ακόμα το μεγάλο κομμάτι των Δεξιών ψηφοφόρων.

Στην συνέχεια θα εκφράσει μια καθαρά εθνικιστική άποψη πάνω στο μεταναστευτικό και θα αρνηθεί την αναγκαιότητα υποδοχής Μουσουλμάνων μεταναστών, ισχυριζόμενος πως ανάμεσα τους μπορεί να βρίσκονται κρυμμένοι τρομοκράτες! Έτσι θα θυμίσει στους Αμερικάνους πως στην Χριστιανική Αμερική κουμάντο κάνουν οι Χριστιανοί. Θα πάει ένα βήμα παραπέρα και θα ζητήσει την άμεση απέλαση των Λατίνων μεταναστών, των παιδιών που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ αλλά οι γονείς τους είχαν φτάσει εκεί παράνομα και δε θα διστάσει εντελώς κυνικά να δηλώσει ‘’δουλειά στον Αμερικανό εργάτη’’ επιτιθέμενος στους παράνομους εργάτες από το Μεξικό και στην ανικανότητα των Αμερικανικών κυβερνήσεων να προστατέψουν αφενός την μικρομεσαία επιχείρηση, αφετέρου να οργανώσουν μια οικονομική άμυνα ενάντια στην οικονομική ανάπτυξη του Μεξικό. Θα ανακοινώσει πως θεωρεί αναγκαίο το να χτιστεί ένα τοίχος με το Μεξικό και θα βάλει το Μεξικό να πληρώσει μέχρι και το τελευταίο σεντ του κόστους για να μην επιβαρύνει τους Αμερικανούς πολίτες. Και είναι τόσο ωμός που δε διστάζει να επαναλάβει δημοσίως πως οι Μεξικάνοι μετανάστες δεν είναι η καλύτερη πάστα Μεξικάνων, κουβαλούν troubles και ναρκωτικά! Θα κερδίσει ακόμα περισσότερους πόντους όταν οι JebBush και  Rick Perry, ως άλλοι Αριστεροί και θέλοντας να φανούν χαμηλών τόνων, θα πουν πως οι απόψεις του Τράμπ για τους αλλοδαπούς τους προσβάλουν. Ο πιο ύπουλος αντίπαλος του βρίσκεται μέσα στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και είναι το λόμπι των μεγάλων επιχειρήσεων που δεν επιθυμεί την εφαρμογή της αντι-μεταναστευτικής πολιτικής του Τράμπ, η οποία και θα στερήσει από φτηνά εργατικά χέρια τις μεγάλες εταιρίες.

Αμέσως μετά στόχο βάζει μια επίθεση στην Κίνα την οποία κατηγορεί ως υποκινητή της θεωρίας της παγκόσμιας υπερθέρμανσης, δηλώνει πως θα φορολογήσει τις εμπορικές σχέσεις μαζί της με στόχο να ενισχύσει την Αμερικανική οικονομία και πως θα ρίξει την φορολογία στις επιχειρήσεις εκείνες που θα επιστρέψουν στις ΗΠΑ από το Μεξικό και την Κίνα.

Επόμενος αγαπημένος στόχος του η φορολόγηση. Ο μέσος Αμερικανός μισεί την φορολόγηση όσο το ΠΑΣΟΚ την μηχανογράφηση. Ο Τράμπ είναι δίπλα του όμως και οι δηλώσεις του για μείωση της φορολόγησης και έλεγχο του δημοσίου χρήματος κάνουν τα πλήθη να ευχαριστούν τον Θεό που επιτέλους εμφανίστηκε ένας τέτοιος πολιτικός. Θα γράψει στο twiter:’ ‘’ Our great African American President hasn’t exactly had a positive impact on the thugs who are so happily and openly destroying Baltimore!’’ ρίχνοντας λίγο λαδάκι στην φωτιά των Φυλετικών αναταραχών των ΗΠΑ και αδιαφορώντας για τις κατηγορίες της Χίλαρυ Κλίντον περί ρατσισμού. Άλλη φορά θα γράψει πως η τεμπελιά είναι μόδα ανάμεσα στους Μαύρους και φυσικά θα τα βάλει με τις θετικές διακρίσεις . Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως ο Τράμπ έχει ρατσιστικές τάσεις. Είναι απλά race realist και αντιλαμβάνεται πως το target group στο οποίο έχει απήχηση είναι ο Λευκός, Δεξιός ψηφοφόρος. Φυσικά έχει επιρροή και σε άλλες πληθυσμιακές ομάδες και ο Πατριωτισμός του δεν κάνει Φυλετικούς διαχωρισμούς για αυτό και έχει δηλώσει πως θα δημιουργήσει τόσες θέσεις εργασίας που δεν θα υπάρχει απογοητευμένος Ισπανόφωνος.

Ο Τράμπ θα επιτεθεί σε οτιδήποτε θυμίζει Αριστερά. Φεμινίστριες, υποστηρικτές της δημόσιας υγείας, η Χίλαρι Κλίντον, η υψηλή φορολόγηση, τα δικαιώματα ‘’αδύναμων ομάδων’’ υπερασπιζόμενος διαρκώς τους πετυχημένους και ου τω κάθε εξής. Ακριβώς εκεί βρίσκεται η ουσία του Τράμπ. Η ηθική νομιμοποίηση της Δεξιάς ρητορικής η οποία έχει δεχθεί ανελέητο πόλεμο και συνεχείς ήττες από την Πολιτική Ορθότητα, βρίσκουν τον δάσκαλο τους. Ο Τραμπ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει την ορολογία που σιχαίνεται η Αριστερά με τέτοια ωμότητα που έγραψε το εξής : “If Hillary Clinton can’t satisfy her husband what makes her think she can satisfy America?” (Twitter, April 16, 2015).Κατακρίνει το welfare system, τους υψηλούς φόρους, υπερασπίζεται την οπλοκατοχή, λέει αυτά που αισθάνεται ο μέσος πολίτης για τους Μουσουλμάνους μετανάστες, επιτίθεται στους Μεξικάνους και τους Κινέζους, είναι επιτυχημένος, πλούσιος και υπερασπίζεται τους επιτυχημένους πλούσιους, επιτίθεται στην πολιτική ορθότητα αδιαφορώντας για την άποψη της κάθε ομάδας που τρέχει να αισθανθεί προσβεβλημένη, δήλωσε πως θα είναι ο σπουδαιότερος Πρόεδρος τον οποίο έφτιαξε ο Θεός (!!!),αφήνει κενούς επιχειρημάτων τους Αριστερούς με την αντιπολεμική του ρητορική και δίνει στους Αμερικανούς ένα ενωτικό συναίσθημα καλώντας τους «Να ξαναγίνει η Αμερική σπουδαία», να διαπιστώσουν πως το Αμερικάνικο όνειρο είναι νεκρό και  να καταλάβουν πως πρέπει να κάνουν κάτι για αυτό. Όλη αυτή η εικόνα επιτρέπει να επανέλθουν στην συζήτηση οι Δεξιές θέσεις. Επιτρέπει να αμφισβητηθούν οι απόψεις της Αριστεράς η οποία συμπεριφέρεται ως ο κάτοχος της απόλυτης αλήθειας. Προσπάθησε και κατάφερε να μην είναι mainstream όπως οι υπόλοιποι υποψήφιοι των Ρεπουμπλικάνων και κατάφερε να κάνει την συντηρητική πτέρυγα του Μεγάλου Παλαιού Κόμματος να σταθεί στα πόδια της. Είναι manly, επιτυχημένος, δεν απολογείται, είναι  πλούσιος, Χριστιανός, έχει όμορφη γυναίκα, είναι ωμός σε αυτά που λέει, καλεί τους ανθρώπους να είναι δυνατοί και πετυχημένοι, ανεξάρτητοι και μην έχουν ανάγκη κανέναν, θέλει να εφαρμοστούν οι νόμοι για όλους, έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός straight άντρα και υπενθυμίζει στους απανταχού Δεξιούς πως αυτό το πρότυπο δεν πέθανε, δεν περιθωριοποιήθηκε και δεν είναι ξεπερασμένο. Όλα αυτά είναι ο λόγος που έχει ξεσπάσει τεράστια εκστρατεία εναντίον του. Το ζήτημα δεν είναι τόσο ο Τράμπ, ο οποίος μπορεί να κάνει, μπορεί και να μην κάνει όσα λέει. Το ζήτημα και η ουσία που προκύπτει από την πληθωρική του παρουσία και προεκλογική εκστρατεία, είναι πως σε μια περίοδο μετριοπαθέστατης ιδεολογικής και πολιτικής ζωής, στην εποχή της πολιτικής ορθότητας και του πολιτιστικού Μαρξισμού, το ύφος και η παρουσία του αφήνουν χώρο για να επανέλθει στην Αμερικανική και όχι μόνο πολιτική, η Δεξιά των συντηρητικών, των Ρεπουμπλικάνων, των εθνοσυντηρητικών και των Πατριωτών.

Θάνος Γκουρνέλος
Ο Θάνος Γκουρνέλος έχει σπουδάσει πληροφορική και είναι συνεκδότης του περιοδικού PATRIA.

Αφήστε μια απάντηση