Αναδημοσίευση από www.capital.gr

Η αναδιανομή του πλούτου προς όφελος των οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων ήταν πάντοτε μία προσφιλής ιδέα της σοσιαλιστικής Αριστεράς. Φτάνει μόνον, αναδιανέμοντας τον πλούτο, να μην αδικεί κανείς τις άλλες οικονομικές τάξεις.Το να έχει κανείς σοσιαλιστικές ιδέες δεν είναι εξ ορισμού κακό, φτάνει αυτές οι ιδέες να έχουν κάποιο αντίκρυσμα και στην ανθρώπινη πραγματικότητα. Ως γνωστόν, οι καλές προθέσεις συχνά οδηγούν στην κόλαση.

Τα περισσότερα καθεστώτα που εγκαθιδρύθηκαν στο όνομα της σοσιαλιστικής ιδεολογίας, για έναν κόσμο της ισότητας και της δικαιοσύνης, κατέληξαν να είναι καθεστώτα  κρατικιστικά και αυταρχικά. Το καλύτερο παράδειγμα είναι τα καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού» σοσιαλισμού, τα οποία κατέρρευσαν εν μιά νυκτί ως χάρτινος πύργος. Αλλά φαίνεται πως η ιστορία δεν δίδαξε, κυρίως, αυτούς που επένδυσαν στον αυταρχισμό και στη βαρβαρότητα. Το να θέλει κανείς να εγκαθιδρύσει μία «σοσιαλιστική όαση» εν μέσω της παγκόσμιας καπιταλιστικής ευδαιμονίας, μόνο και μόνο επειδή η θεωρία οφείλει να υπακούσει σε μία ιδεοληπτική πραγματικότητα, αποτελεί εκ προοιμίου πλάνη.

Άλλωστε, ο σοσιαλισμός ποτέ δεν υπήρξε ένα οικονομικό σύστημα διαχείρισης των ανθρώπινων υποθέσεων, αλλά ήταν περισσότερο μία καλή πρόθεση να στείλει το προλεταριάτο στον παράδεισο. Όλες αυτές τις ονειρώξεις τις διέψευσε η ιστορία και τώρα η δική μας αριστερ(α)δέξια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει να βρει τα «ισοδύναμα», για να μην κόψει, λέει,  κι άλλο τους μισθούς και τις συντάξεις. Η καταιγίδα έρχεται αμέσως μετά τις βροντές και τις αστραπές. Όταν γίνεται πολύ κουβέντα για την επιβολή «δίκαιων» φόρων και την αναδιανομή του πλούτου, θα πρέπει να περιμένει κανείς νέες φοροκαταιγίδες, εις βάρος εκείνων των ανθρώπων που επενδύουν και στηρίζουν την οικονομία, τουτέστιν την αναδιανομή της φτώχειας. Αν η κυβέρνηση θέλει να ανεβάσει ένα έργο επί σκηνής και ψάχνει να βρει τον τίτλο, θα της πρότεινα το  γνωστό παραμύθι «Η Χρυσομαλλούσα και οι τρεις αρκούδες».

Τι θα συμβεί, άραγε, αν οι επενδυτές αρνηθούν να ρισκάρουν τις επενδύσεις τους σε μία χώρα, όπου το κλίμα της οικονομίας δεν εμπνέει καμία εμπιστοσύνη; Είναι προφανές, ότι οι επενδυτές δεν έχουν κανένα λόγο να ρισκάρουν τα κεφάλαιά τους, γιατί μία επιχείρηση ποτέ δεν ήταν και δεν μπορεί να είναι ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα. Είναι απόλυτα θεμιτό κάποιος που επενδύει και διακινδυνεύει τα κεφάλαιά του, να θέλει να αποκομίσει και το προσδοκώμενο κέρδος. Αλλά, συγχρόνως, από την άλλη μεριά, προσφέρει θέσεις εργασίας σε μία γκάμα ανθρώπων, που πλήττονται  από την ανεργία και έτσι έρχεται η πολυπόθητη ανάπτυξη της οικονομίας. Με ευχές και προσευχές καμία ανάπτυξη της οικονομίας δεν είναι δυνατή.

Όσο επιμένει κανείς σε αυτή την κρατικιστική αντίληψη, τόσο οι μικρομεσαίες (και όχι μόνον) επιχειρήσεις, που στηρίζουν την οικονομία, θα κλείνουν.΄Αλλωστε, λίγο πολύ, το παγκόσμιο καπιταλιστικό οικονομικό παιχνίδι ακολουθεί τους δικούς του όρους και, συνεπώς, το να θέλει κανείς να αλλάξει την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο, θα χρειαστεί να θυσιάσει τις επόμενες τριάντα, τουλάχιστον, γενιές.

Η μόνη εγγύηση για να έρθει η ανάπτυξη είναι η απελευθέρωση της οικονομίας της αγοράς, η οποία είναι συμβατή τόσο με την ανθρώπινη φύση, όσο και με την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας των ανθρώπων. Ο ανταγωνισμός είναι σύμφυτος στην γενετική φύση του ανθρώπου και κάθε εμπόδιο, που αναστέλλει τις ενδιάθετες ψυχοδιανοητικές ενορμήσεις για διάκριση, κοινωνική πρόοδο και ελευθερία, είναι αντίθετο στην οικοδόμηση μιας ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας των πολιτών.
*Ο Δημήτρης Τσαρδάκης είναι ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών 

Τμήμα Ειδήσεων Rightnow
Το Rightnow είναι μία αδέσμευτη ενημερωτική πύλη της Νέας Ελληνικής Δεξιάς.

Αφήστε μια απάντηση