Η ατομική επιχείρηση είναι μάλλον η παλαιότερη μορφή επιχείρησης του ανθρώπινου πολιτισμού. Από την εποχή που οι άνθρωποι άρχισαν να οργανώνουν τις κοινωνίες τους, εμφανίστηκε η ανάγκη για καλύτερη οργάνωση στο εμπόριο και την οικονομία.

Άτομα, συνήθως άντρες, που παρείχαν υπηρεσίες (π.χ. ξυλοκοπή) ή προϊόντα άρχισαν να οργανώνουν την εργασία τους και να προσπαθούν να πετύχουν την μεγιστοποίηση του κέρδους με ταυτόχρονη μείωση των ζημιών τους. Ο επιχειρηματίας ασκεί αυτεπιστασία και επί της ουσίας εκτελεί μόνος τους, στον μικρό κόσμο των πελατών του, όλα όσα εκτελούν τα ξεχωριστά departments των μεγάλων εταιριών. Η ατομική επιχείρηση και συγκεκριμένα ο αυτόνομος επιχειρηματίας, αποτέλεσε και σε μικρό βαθμό αποτελεί, σύμβολο του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Είναι αυτός που διέσχισε γη και θάλασσα για να φτάσει σε ξένες χώρες, σε άλλους λαούς και να φέρει σπάνια μπαχάρια, σπάνια μέταλλα, σπάνια υφάσματα, σπάνια κοσμήματα και ου τω κάθε εξής. Είναι εξορμών, εξερευνητής, θαλασσοπόρος, φιλόδοξος, κομιστής πολιτισμού ακόμα και πράκτορας του Βασιλιά. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για εμάς τους Έλληνες. Για χιλιάδες χρόνια, πέραν των ιμπεριαλιστικών ορέξεων των προγόνων, εξαιρετικοί πρεσβευτές των αρχών του πολιτισμού μας υπήρξαν οι έμποροι. Ατομικές πρωτοβουλίες για την δημιουργία εμπορικών γραμμών συναλλαγής με τις γειτονικές Ηπείρους που ξεκινάνε στην αρχαία Ελληνική περίοδο και διασχίζουν αδιάλειπτα όλη την Ελληνική ιστορία, προσθέτοντας το λιθαράκι τους σε κομβικά σημεία όπως ο Αγώνας του ‘21. Και μετά ήρθε το ΠΑΣΟΚ.

Η καλλιέργεια μια νοοτροπίας που θέλει τον επιχειρηματία, τον μικρό επιχειρηματία, υποψήφιο φοροφυγά ή δυνητικά «λαμόγιο», εδράζεται στην Μαρξιστική σκέψη. Αν και οι σοσιαλδημοκράτες αποκόπηκαν από τον Μαρξιστικό παραλογισμό, τα υπολείμματα κομμουνιστικής σκέψης στην αριστερά είναι σταθερή αξία. Η επιχείρηση για την αριστερά, είναι μια προσπάθεια του ατόμου να φτάσει σε ικανή ταξική θέση που θα του επιτρέπει να εκμεταλλεύεται. Είτε να εκμεταλλεύεται τον υπάλληλο, είτε τον πελάτη είτε και τα δύο. Έτσι κατά την μαρξιστική και την κομμουνιστική αντίληψη, ο επιχειρηματίας είναι ένας εκκολαπτόμενος εκμεταλλευτής. Η επιλογή του επιχειρηματία έρχεται σε αντίθεση με τον εξισωτισμό, άρα πρέπει και να καταπολεμηθεί.

Οι σοσιαλδημοκράτες δεν συμφωνούν με αυτήν την σκέψη άμεσα, ωστόσο, αποκομμένοι από την ηθική στην οικονομία και στην εργασία, θεωρούν πως όσο ο μικρός επιχειρηματίας προσπαθεί και επιχειρεί, τόσο υπάρχουν δυνητικά κέρδη γύρω του. Αυτό κατά τους σοσιαλδημοκράτες σημαίνει πως το κέρδος του θα πρέπει να κατευθυνθεί από το κράτος. Είτε με μια κενσυανή πολιτική αύξησης της καταναλωτικής του ισχύς, είτε με φορολόγηση που στόχο θα έχει την «δήθεν εξάλειψη των ανισοτήτων», είτε οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία, το σοσιαλιστικό κράτος θα επιχειρήσει να ελέγξει (βλ. μειώσει) το κέρδος, διότι η αύξηση της επιχειρηματικής ικανότητας, οδηγεί σε μεγαλύτερες επιχειρήσεις άρα μεγαλύτερους αντιπάλους για το κράτος το οποίο θα φροντίζει πάντα για την ισότητα των πολιτών του (sic). Μη ξεχνάμε πως το κράτος για την αριστερά είναι θεότητα και όχι απλά ένα μέσον.

Αυτή η ανήθικη αντιμετώπιση του επιχειρηματία, οδήγησε τις μικρές Ελληνικές επιχειρήσεις να απωλέσουν κάθε δυνατότητα προόδου. Δηλαδή, το ζήτημα δεν εξαντλείται απλά σε λάθος μονεταριστικές και γραφειοκρατικές επιλογές της σοσιαλδημοκρατίας. Η αριστερά δεν αντιμετώπισε τις ατομικές επιχειρήσεις ως σημαντικό αστικό χαρακτηριστικό της σύγχρονης οικονομίας ή σαν σημαντικό λίθο της πολιτιστικής και οικονομικής ανάπτυξης του Έθνους. Αντιθέτως αντιμετώπισε – και συνεχίζει έτσι – τους επιχειρηματίες ως επίδοξους απατεώνες που τολμούν να επιδιώκουν την ανάπτυξη της ατομικής τους περιουσίας. Η ατομική επιχείρηση δεν αντιμετωπίστηκε από το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε ένα πλαίσιο ιστορικό, αξιακό, εθνικό και ηθικό. Αντιθέτως αντιμετωπίστηκε ως το κατάλληλο κοινωνικό στρώμα, η κατάλληλη ταξική ζώνη, όπου το κράτος θα επιδείξει την ισχύ του αποκτώντας κέρδη που θα χρησιμοποιηθούν σε μηχανισμούς που θα συντηρούν την ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς.

Και προκύπτει το ζήτημα του τι έκαναν οι μη αριστεροί επ’ αυτού και του τι έκαναν οι δεξιοί πάνω στο ζήτημα. Η άποψη μου είναι πως δεν έκαναν τίποτα διότι είναι και οι ίδιοι αποκομμένοι από την ηθική, φιλοσοφική και ιδεολογική πτυχή της ατομικής επιχείρησης και του «επιχειρείν» γενικότερα. Προσπάθησαν και επιμένουν στο ίδιο, να αντιμετωπίσουν την επιθετική στάση της αριστεράς προς τις ατομικές επιχειρήσεις, με επιχειρήματα επίσης αποκομμένα από κάθε τι μη υλιστικό, καταλήγοντας σε τόσο γελοίες απόψεις και προτάσεις όχι μόνο αναφορικά στην ατομική επιχείρηση, αλλά και στην ατομική περιουσία. Όλοι θα θυμάστε στέλεχος της Δεξιάς να προτείνει σε όσους δεν μπορούν να πληρώσουν τον ληστρικό ΕΝΦΙΑ, να πουλήσουν τα σπίτια τους.

Το ζήτημα είναι απλό: Η υπεράσπιση της ατομικής επιχείρησης και περιουσίας γενικότερα, ξεκινά από την επίθεση στην ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς. Όλα τα άλλα είναι γενικότητες.

Θάνος Γκουρνέλος
Ο Θάνος Γκουρνέλος έχει σπουδάσει πληροφορική και είναι συνεκδότης του περιοδικού PATRIA.

Σχετικά Δημοσιεύματα

Αφήστε μια απάντηση