Η γρηγορότερα αναπτυσσόμενη θρησκεία στην Ιρλανδία[ref]The Independent[/ref], είναι το Ισλάμ. Τα περισσότερα ονόματα νεογέννητων παιδιών στην Μεγάλη Βρετανία, είναι Μουσουλμανικά[ref]The Guardian[/ref]. Την μεγαλύτερη θρησκευτική διαδήλωση στην Μόσχα, την έκαναν Μουσουλμάνοι με αφορμή μια εορτή τους[ref]Russia Today[/ref].

Αυτές και ακόμα περισσότερες αναφορές στο σχετικό ζήτημα αποτελούν αποδείξεις της ασυμβατότητας ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή και την εξω-Ευρωπαϊκή κουλτούρα. Και θα ρωτήσει κάποιος γιατί; Γιατί η θρησκεία ή η εθνοτική καταγωγή να παίζουν ρόλο όταν το μόνο που έχουμε ανάγκη για να συνυπάρξουμε είναι ένας πολιτιστικός και συνταγματικός πατριωτισμός; Μία σύμβαση με βάση την οποία συμφωνούμε πως αν οι εμπορικές και οικονομικές μας δραστηριότητες δεν εμποδίζονται από τις πεποιθήσεις του άλλου, και τα πολιτικά δικαιώματα, οι αστικοί νόμοι και η δημόσια ειρήνη δεν αμφισβητούνται, τότε είμαστε αρκούντος «Αγγλοι», «Έλληνες», «Γάλλοι» και ούτω καθ’ εξής όλοι μας. Και «τι έγινε» που οι Μουσουλμάνοι είναι περισσότερο πιστοί από εμάς ή που γεννούν περισσότερο από εμάς; Η ικανότητα του φιλελεύθερου πολιτισμού μας να αφομοιώνει είναι δεδομένη.

Η απάντηση μου είναι όχι, δεν είναι δεδομένη και δεν μπορεί να είναι δεδομένη διότι τόσο ο σύγχρονος φιλελευθερισμός, όσο και όλες οι άλλες πολιτικές ιδεολογίες της Ευρώπης, δεν έχουν ποτέ βρεθεί στην ιστορία τους απέναντι σε μια τεράστια αριθμητικά, μάζα ανθρώπων οι οποίοι ανήκουν στην Ασία και την Αφρική ή κατάγονται από εκεί ή κατάγονται οι γονείς τους από εκεί. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι και ειδικά οι πιστοί του Ισλάμ, μπορούν να ‘’αφομοιωθούν’’ σε ορισμένους βαθμούς και σε ορισμένα επίπεδα. Στατιστικά, αριθμητικά η μάζα τους θα παραμένει απόμακρη σε οτιδήποτε θυμίζει ή μπορεί να συσχετιστεί με τους γηγενείς Ευρωπαίους.

Οι περισσότεροι φιλελεύθεροι συμφωνούν πως στην Μεγάλη Βρετανία βρίσκουμε το πετυχημένο μοντέλο αφομοίωσης των Μουσουλμάνων, των Αφρικανών και των Ινδών, σε μια κοινωνία «ανεκτική», αντιρατσιστική, φιλελεύθερη, καπιταλιστική, ελευθεριακή και εμπορική. Σχηματίστηκε, θεωρούν, ένας αρκούντως «Αγγλικός» ανθρωπότυπος, από τους Μουσουλμάνους της χώρας, ίδιος με εκείνον του «γηγενή» Άγγλου. Ο Αφρικανικής ή Αραβικής καταγωγής Άγγλος είναι περισσότερο Άγγλος από τον Ιρλανδό στην Βόρεια Ιρλανδία και τον Σκώτο, οι οποίοι δεν δέχθηκαν ποτέ πως είναι Άγγλοι. Είναι δημοκράτης, σέβεται την Βασίλισσα, είναι εμπορικός, πίνει τσάι, υπηρετεί στον Εφεδρικό Στρατό και ποντάρει όλα τα λεφτά στην Μάντσεστερ.

Όμως, στις τελευταίες εκλογές επιβεβαιώθηκε ό,τι και σχεδόν σε όλες τις προηγούμενες: οι μη γηγενείς πολίτες, όσοι ανήκουν σε, και ας μου επιτραπεί, «εθνοτικές μειονότητες», δεν στήριξαν τα δεξιά κόμματα, δηλαδή τα κόμματα που είναι, συνειρμικά τουλάχιστον, κοντά στην «παραδοσιακή» έννοια του Βρετανού[ref]Race Card[/ref]. Αναζητούν μάλιστα δικούς τους ηγέτες δεχόμενοι δηλαδή την ύπαρξη τους στην Βρετανία ως μια ξεχωριστή ομάδα που επιθυμεί να έχει δικούς της ηγέτες[ref]The Guardian[/ref]. Η προσπάθεια του συντηρητικού κόμματος για να προσελκύσει περισσότερους ψηφοφόρους των μειονοτήτων οι οποίοι ανήκουν στην μεσαία τάξη[ref]The Daily Telegraph[/ref], δεν είχε τα αποτελέσματα που περίμεναν αφού ναι μεν το 33% αυτών ψήφησε το κόμμα των συντηρητικών, όμως αυτό το ποσοστό αφενός δεν είναι αρκετό, αφετέρου συνοδεύτηκε με την μαζική υποστήριξη στο UKIP από απογοητευμένους ψηφοφόρους των Tories. Μια ακόμη ανάγνωση που πρέπει να προστεθεί, είναι αφενός πως το 67% των ψηφοφόρων αποτελείται από ‘’γηγενείς Βρετανούς, αφετέρου το μεγαλύτερο κομμάτι του 33%, αποτελεί ψήφο διαμαρτυρίας προς τους Εργατικούς.

Την ίδια ώρα που οι αναλύσεις σχετικά με τις κομματικές προτιμήσεις των διαφόρων εθνοτικών ομάδων, δίνουν και παίρνουν, τα δημογραφικά στοιχεία είναι ενδεικτικά, όχι μόνο στο υπόδειγμα της Βρετανίας μα σε ολόκληρη την Ευρώπη όπου με εξαίρεση την Αλβανία, ο γηγενής πληθυσμός παρουσιάζει υπογεννητικότητα. Ο υπερπληθυσμός των ανθρώπων αυτών, θα οδηγήσει στην διατήρηση των πολιτιστικών τους ιδιαιτεροτήτων. Θα είναι περισσότεροι και ναι μεν θα συνυπάρχουν εντός του φιλελεύθερου πλαισίου μιας Ολλανδίας, μιας Γερμανίας ή μιας Βρετανίας, όμως θα είναι σε θέση να μεταβάλουν τον φιλελεύθερο χαρακτήρα της χώρας προς τις δικές τους πολιτιστικές θεωρήσεις.

Ακριβώς επειδή ο φιλελευθερισμός τους αποδέχθηκε, αυτοί θα τον μεταβάλουν. Και επειδή ο φιλελευθερισμός συνεπάγεται και έναν αξιακό κώδικα, αυτός ο κώδικας θα έρχεται ή ήδη έρχεται, σε αντίθεση με την παραδοσιακή σκέψη ενός Μουσουλμάνου ή ενός Ινδουιστή. Μπορεί οι Ινδικής καταγωγής Άγγλοι να είναι εξαιρετικοί στο να κάνεις μπίζνες μαζί τους, όμως δεν θα γιορτάσουν ποτέ τα Χριστούγεννα μαζί μας. Εάν αφαιρέσουμε τα Χριστούγεννα από τον εθνικό χαρακτήρα του Κράτους, με στόχο μια περαιτέρω φιλελευθεροποίηση του, δεν σημαίνει πως έχουμε κάνει βήματα προς το καλύτερο διότι ο αριθμός των Ινδουιστών, η δημογραφία τους, θα επιβάλει μια διαφορετική θρησκευτική κατάσταση. Ομοίως και με τους Μουσουλμάνους. Ακόμα και εδώ όμως κάποιος θα μπορεί να ισχυριστεί πως το Ισλάμ και κάθε άλλη θρησκεία, μπορεί να φιλελευθεροποιηθεί. Ήδη εμφανίστηκαν Τζαμιά για ομοφυλόφιλους και υπάρχουν πολλοί Μουσουλμάνοι που καταναλώνουν αλκόολ. Έχουμε δηλαδή μια επέκταση του φιλελευθερισμού μέσα στην ίδια την Θρησκεία. Η απάντηση είναι και πάλι όχι. Όχι διότι είναι αριθμητικά ελάχιστοι οι Ισλαμιστές που αποδέχονται φιλελεύθερες θέσεις και ο αριθμός των Ισλαμιστών που τείνουν σε ακραίες εκδοχές της Πίστης τους, είναι μεγάλος[ref]Newsweek[/ref] [ref]Muslim Statistics[/ref]. Η προσπάθεια για φιλελευθεροποίηση αυτών των μαζών αποτυγχάνει παταγωδώς και απλούστατα δημιουργεί εθνοτικές συγκρούσεις εκεί που παλαιότερα δεν υπήρχαν.

Τρανά παραδείγματα οι χώρες της Σκανδιναβίας, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία. Η συζήτηση για το ζήτημα στην χώρα μας βρίσκει εμπόδιο πρωτίστως από την αδυναμία της Νέας Δημοκρατίας και της κεντροδεξιάς, να αμφισβητήσει την πολιτική ορθότητα. Λάθη όπως η αφαίρεση του γένους από τις προϋποθέσεις ένταξης στις Ένοπλες Δυνάμεις και διεθνιστικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ όπως η απόδοση Ιθαγένειας, δεν βρήκαν σχεδόν καμία αντίσταση. Και εκεί βρίσκεται ένα λαμπρό πεδίο δόξης για όποιον θέλει να αλλάξει την ιδεολογική συσχέτιση στην χώρα. Διότι είναι πανεύκολο να βαπτίζεις τους πάντες ρατσιστές. Το δύσκολο είναι να αντιληφθείς την πραγματικότητα.

Θάνος Γκουρνέλος
Ο Θάνος Γκουρνέλος έχει σπουδάσει πληροφορική και είναι συνεκδότης του περιοδικού PATRIA.

Σχετικά Δημοσιεύματα

Αφήστε μια απάντηση